dwerg

’s Ochtends besluiten we Mount Maunganui op te gaan lopen. Hij is 232 meter hoog en daarom niet de titel berg waard. Martijn trekt vol goede moed zijn nieuwe wandelschoenen aan. We lopen de boulevard af en komen aan de voet van de heuvel. Het is zaterdag, dus we zien overal mensen hardlopen en wandelen. Op de heuvel grazen schapen die nauwelijks opkijken als we langslopen. Na ongeveer vijf minuten lopen begint Martijn te zuchten en te steunen, het lijkt er op dat we onze geplande tijd van vijftien minuten tot de top niet gaan halen. Links en rechts worden we door oude mensen, kinderen, rolstoelen en schildpadden ingehaald.

Aan de westzijde van de heuvel kunnen we over de hele baai uitkijken, erg mooi. Op de heuvel begint een klein bos. Pas op de top houdt het bos weer op. Martijn is totaal uitgeput, dus we pauzeren even. Daarna lopen we naar beneden en langs het strand richting het dorp.

Ik besluit een surfbroek te kopen voor als we nog een keer besluiten te gaan zwemmen. Het is fantastisch weer en ik heb het idee dat het de hele vakantie zo zal blijven.

De locale jeugd heeft belachelijk luidruchtige auto’s met spoilers. Het merendeel daarvan lijkt te koop te zijn. Recessie? Ze rijden rondjes door het dorp, er is blijkbaar weinig te doen. Arjan leert later dat de jongeren hun nummer op de auto zetten in de hoop dat ze door een meisje gebeld worden.

’s Middags besluiten we een uitje te maken omdat we het dorp, het strand en de heuvel nu wel gezien hebben. We rijden naar McLaren Falls. Daar kijken we naar rivier waar allemaal water op rotsen neerstort. Als we daarmee klaar zijn maken we een korte wandeling door het bos.

We eten buiten bij een klein Italiaans restaurantje, het valt een beetje tegen ten opzichte van de avondmaaltijd van de dag ervoor.