dwerg

’s Ochtends rijden we in Wangamata naar een kleine supermarkt in het dorp. Daar ontmoeten we een export-Nederlander. Hij heet John, wat waarschijnlijk een verbastering van Jan is. In de jaren ’50 is hij verhuisd naar Nieuw Zeeland om hier een juwelier te worden.

Nadat we eten voor onderweg hebben ingeslagen gaan we terug naar het huis van de familie Smith. We hebben tijd te doden tot een uur of drie, dus we besluiten in het dorp en op het strand rond te gaan lopen. Het strand is een paar minuten van het huisje en ligt aan de Stille Oceaan.

Als we terug komen bij het huisje blijkt de familie Smith aangekomen te zijn. We nemen afscheid en op aanraden van John rijden we richting langs Waihi om naar de goudmijn te kijken. John en Jill komen allebei uit Waihi, en toen ze kleine kinderen waren was de goudmijn nog een heuvel van een paar honderd meter hoog. Als we er aankomen blijkt het inmiddels een gat van 800 honderd meter in de grond te zijn.

Via Bethlehem en Judea komen we uiteindelijk in Tauranga. We kopen voor de zekerheid een TomTom bij de locale Dick Smith, hetgeen gepaard gaat met veel hilariteit aangezien de verkoopster hem los moet maken van het display. Tauranga blijkt niet zo heel interessant te zijn. Met behulp van de navigatie rijden we naar Mount Maunganui, wat eigenlijk een heuvel op een klein schiereiland blijkt te zijn. En dus geen berg.

In Mount Maunganui stoppen we bij een willekeurig motel en huren een familie appartement. Het is een erg ruim appartement voor een schappelijke prijs. Het beste eraan is eigenlijk dat het ongeveer 50 meter van de zee is.

’s Avonds lopen we het dorp in en besluiten bij een klein visrestaurant, 2 Small Fish, te gaan eten. Het is de beste vis die ik in tijden gegeten heb.

We zijn inmiddels alweer thuis, maar ik zal verder gaan met het hele verhaal in delen te posten.