dwerg

Na meer dan 12 uur geslapen te hebben zijn we nog steeds een beetje moe maar wel een beetje meer aangepast aan de locale tijd. We ontbijten bij een klein koffiehuis / bakkerijtje in de buurt van de haven. Daarna halen we onze koffers op en gaan met een taxi richting de autoverhuur.

De vrouw bij de autoverhuur is gek. Ze snapt niets van het Nederlandse rijbewijs en weigert naar het internationale rijbewijs te kijken. Ze geeft ons een gratis wegenkaart mee en tekent wat imaginaire deukjes en steenslag op het beschadigingsformulier zodat we daar in ieder geval geen problemen mee krijgen. Martijn noemt het service, ik vind haar nog steeds gewoon gek.

Ouders van een collega van Martijn hebben ons aangeboden om een of meer dagen in hun vakantiehuisje te blijven slapen in Wangamata. We rijden naar Mission Bay, een wijk in het noorden van Auckland. Daar worden we vrolijk begroet door John en Jill Smith. John legt uit hoe we bij het huisje moeten komen en we krijgen lunch aangeboden. John en zijn vriend Quinten (die op bezoek is uit Canada) zitten behoorlijk de praatstoel, zoals sommigen zouden zeggen.

Na de lunch rijden we naar Wangamata. Onderweg stoppen we in Miranda Hot Springs om een tijd in het zwembad met natuurlijk (zout) geiserwater te liggen.

Een bochtig circuit door de heuvels en bergen brengt ons naar Wangamata. Je mag op deze weggetjes 100 rijden, maar het is al snel duidelijk dat je dat in de praktijk niet haalt. Als ik na een tijdje rijden de smaak te pakken krijg van het rijden in een rechtshandige auto wordt het bochtenwerk steeds leuker. Martijn en Arjan vinden van niet.

Na in totaal twee en een half uur rijden komen we bij het huisje aan. Aangezien er buiten seizoen in het dorpje maar ongeveer 4000 mensen wonen blijken alle restaurantjes al gesloten te zijn, dus we eten in een hamburgertentje.

Ongeveer 30 uur na ons vertrek uit Amsterdam zijn we dan eindelijk in Auckland. We zoeken een taxi en rijden naar ons eerste hotel. Op straat zien we kinderen in schooluniform en de ochtendspits. Het is fantastisch weer.

Ons hotel blijkt een soort vreemde mix tussen een hostel en een hotel. We stallen onze tassen en lopen de stad in. Ons hotel lijkt in een soort Asiatown te liggen en er zijn overal sushi bars en Koreaanse eethuisjes.

We lopen een stukje door en vinden een Starbucks. Daar kopen we een sloot koffie en zoetigheid. De lentezon is inmiddels al vrij fel. Martijn beweert dat hij zijn hoofd kan voelen verbranden.

Na wat omzwervingen komen we in een stadspark terecht bij een universiteit. In het park worden we een aantal keer aangezien voor locale mensen, waar Hippie erg tevreden mee is.

We eten bij een Belgisch biercafe. Daarna gaan we vroeg slapen, want we zijn moe.

“Heb je de WC gezien? Hij is zo groot als een kribbe. Je kan Jezus er in leggen en over hem heen pissen.” – Arjan

Op een achterlijk warme Oktoberdag, de dertiende om precies te zijn begint dit verhaal. Het is een verhaal met een staartje, en ook zonder staarten. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Rombout, de vader van Martijn, rijdt ons richting Arjan. Daarna rijden we verder naar Schiphol. Zonder al te veel moeite checken we onze baggage in en lopen naar de vertrekhal. Ondanks de huiden (Martijn’s wandelschoenen) en de diverse hormonen die we mee slepen komen we zonder problemen langs de douane.

In het vliegtuig constateren we dat er bij de KLM niet veel veranderd is. De stewardessen zijn sinds de jaren ‘70 hetzelfde gebleven, letterlijk, het bestek is nog steeds van metaal en mensen weten nog steeds niet wat vegetarisch eten is. Tijdens de vlucht blijven we wakker omdat het nog geen nacht is. Buiten wordt het heel snel nacht en weer dag. Nadat Hippie succesvol de namen van de secretaresses verpleegsters serveersters stewardessen genoteerd heeft landen we in Shanghai, de Volksrepubliek van China.

“De Chinese faalt met de interne telefoon, maar ze heeft wel op mijn teen gestaan. Ik denk dat ze me leuk vindt.” – Arjan

Op Shanghai moeten we overstappen naar Auckland, Nieuw Zeeland. Jammergenoeg moeten we daar voor drie minuten in een bus zitten naar een andere terminal (blijkt later). Kaartje invullen, douane, problemen met e-ticket nummers vinden, een doolhof aan trappen en deuren verder zijn we in een hal. Hier blijkt dat we onze baggage zelf moeten doorchecken in plaats van dat ze automatisch naar het volgende vliegtuig gaan. Gelukkig kwamen we daar achter, anders hadden we nu geen koffers gehad. Twee-en-een-half uur, nog meer trappen en een bus later komen we dan eindelijk in de vertrekhal.

Air New Zealand blijkt veel gezelligere stewardessen te hebben, persoonlijke video in de 777 en grappig eten. Martijn en Arjan proberen Indiana Jones synchroon te kijken door steeds tegelijk de film te starten en te pauzeren. We proberen allemaal een beetje te slapen en rond zes uur in de ochtend locale tijd zetten we de daling in.

“If a man be under the influence of passion he will be incorrect in his conduct. He will be the same, if he is under the influence of terror, or under the influence of fond regard, or under that of sorrow and distress.” – Confucius (The Great Learning)

Ik geloof niet dat ik al verteld had over de nieuwe website van Sandder. Sandder heeft dus sinds een paar maanden een nieuwe website, waar ik hem een beetje mee geholpen heb.

Check vooral ook de logo slideshow, die is namelijk leuk. Als je dat soort dingen leuk vindt.